Ég hef á ferli mínum alltaf verið mikill áhugamaður um pólitík.
Mínar skoðanir hafa alla tíð, alveg frá því að amma sagði mér að
eina vitið væri að kjósa Framsóknarflokkinn, legið inn á miðjunni
og kannski eina tá til hægri. Þegar ég komst til vits og ára fór ég
að reyna að skapa mínar eigin skoðanir á hlutunum, burt séð frá því
hversu gáfulegar þær eru, og taka ákvarðanir eftir því inn í
kjörklefum. Það er alveg sama hversu mikið ég hef reynt að vera
opinn fyrir öllum möguleikum þá hef ég alltaf endað með því að
kjósa Framsóknarflokkinn. Ástæðurnar eru margar og miklar en það
hefur alltaf farið mér betur að vera á miðjunni til málamyndunnar.
Til hægri og vinstir hef ég leitað en ekki átt samleið með enda of
mikið um öfgar á báðum köntum. Þess vegna hefur mér fundist betra
að taka allt það góða af báðum stefnum og nýta mér það í miðjumóði
samfélagsins.
Ég er búsettur í Danmörku þar sem þú borgar helming af þínum
launum í skatt, færð ókeypis heilsugæslu, matvælaverð er lágt,
skólar ókeypis, samgöngur góðar o.s.frv. Það þýðir ekki að
það sé allt gott og blessað í Danmörku pólitískt séð enda eru
ekki allir á eitt sáttir við stefnu Dana í Íraksmálinu,
heilsugæslu o.s.frv. Hingað hefur straumur innflytjenda sett margt
á annan endan og sýna tölur frá vef Kaupmannahafnarlögreglu að um
70% allra glæpa sem eru framdir, eru framdir af innflytjendum. Þeir
fáu Danir sem að ég tala við upp hvern dag skiptast í hópa um
ágæti útlensk vinnuafls. Stjórnvöld fyrri ára hafa ekki staðið sig
í stykkinu og hafa í blindni sinni hleypt hér inn alltof mörgum
enda þótt flestir sem hingað koma, ég þar með meðtalinn, hingað
komnir til að vinna og skapa sér og sínum sómasamlegt líf. En
hingað koma líka margir til að lifa á kerfinu því það hefur hingað
til verið svo auðvelt og er það ver og miður. Nýjar lagabreytingar
gera það að verkum að útlendingar eru farnir að flytja sig meira
yfir til Svíþjóðar þar sem að ekki hefur verið tekið á þessum
málum. Ég tala hér sem félagshyggju maður með mikla samkennd fyrir
fólki í heiminum sem að býr við bág kjör. Ekki að furða að fólk
flytji frá löndum Afríku og Asíu þar sem að það er kúgað og
misþyrmt af stjórnvöldum og hermdarverka mönnum ýmsum. Fólk vill
lifa frjálst og óháð öðrum í friði og ró. Danmörk hefur í gegnum
árin boðið upp á þetta frelsi fyrir útlendinga en ekki passað sig
nægilega vel. Núna eru tækifæri fyrir okkur Íslendinga að nýta
okkur reynslu Dana í þessum málum. Við verðum að bjóða hvern þann
sem að frjáls vill lifa á Íslandi velkominn og hjálpa þeim eins og
unnt er. En um leið með vökulum augum mega ekki til landsins koma
menn og konur einungis til að lifa á okkar skattpeningi. Honum er
mun betur varið í fólk sem virkilega getur ekki unnið og á sér enga
von um að geta framfleytt sjálfum sér peningalega. Þessi pistill er
því óbeinn stuðningur við hófsama andstæðinga innflytjenda innan
Frjálslynda flokksins en alls ekki taka mín orð sem rasista eða
andstæðings innflytjenda. Eina sem ég vil er að farið sé varlega
þannig að allir geti lifað við góð kjör og framfleytt sér og sínum
heima á Íslandi hvort sem þú kemur frá Súdan, Palestínu eða bara
Noregi og villt búa á Íslandi.
Nú nálgast kosningar heima og er andrúmsloftið rafmagnað eins og
að venju. Þessar kosningar virðast ætla að verða þær hörðustu í
manna minnum og jafnvel persónulegar á tímabili. Málefni nútímans
eru mörg og stór. Stóriðjustefna stjórnvalda, ekki bara
Framsóknarflokksins eins og Vinstri hægri grænt rauðir vilja alltaf
halda fram, er eitt stærst málefni seinni tíma eða allt frá því að
við Íslendingar börðumst fyrir stækkun landhelgi okkar við Breta.
Fyrir mér er mikilvægt að fara sér hægt þegar kemur að stóriðju og
þeim virkjunum sem því fylgir. Á eitt skal minnast að ég er
fylgjandi stóriðju og þeirri velsæld sem henni fylgir eins og við
erum að verða vitni af núna á austfjörðum. Hagsældin blómstrar og
er ánægja heima manna slík að annað eins þekkist varla. Vinsri
Grænir hafa með einbeittum vilja reynt í lengstu lög að eyðileggja
þá miklu uppbyggingu sem átt hefur sér stað á austurlandi. Með
níðandi málflutningi og ómálefnalegum umræðum í alþingi hefur þeim
á ótrúlega hátt tekist að ná til sín fylgi hins ómenntaða og höfðað
til fávisku fólksins. Með loforðum sem engum heilbrigðum manni
dettur í hug að muni ganga upp öðruvísi en að setja ríkiskassann á
annan endann. Að sjálfsögðu er mikilvægt að jöfnuður sé mikill og
góður og ekkert því til fyrirstöðu að allir búi við góð kjör.
Auðvitað er launamunurinn á Íslandi mikill en þá er alltaf tekið
inn í myndina allar þær rosalegu fjármagnstekjur sem að þessir
örfáu ríkisbobbar eru með. Nú gæti einhver sagt að það séu alveg
eins tekjur eins og hins almenna launþega og er ég þar sammála. En
við erum samt að tala um 5 % Íslendinga sem að eru á þessum
ofurlaunum. Ef við allavega skiljum þann lið út undan þá sjáum við
að launamunurinn á Íslandi er með þeim minnsta sem í heimi gerist.
Eina vandamálið er að þessi munur er alltaf að verða meiri og við
því verður að sporna. En þá má samt ekki hlaupa upp til handa og
fóta og lofa milljörðum ofan á milljarða bara til þess að stoppa
upp í götin á einni nóttu. Með öruggum en þau kannski ekki nægilega
hröðum hætti má koma því þannig fyrir að allir lifi vel og lengi
við góð kjör án þess að setja allt á annan endann eins og mun
gerast ef að Vinstri Grænir ásamt Samfylkingunni komast í stjórn.
Ég get ekki ímyndað mér Steingrím J. Sigfússon sem Forsætisráðherra
og ekki hæfur maður í það starf þótt til margs annars sé hann mjög
fær.
Það er að koma í ljós í, dag þrátt fyrir alla kaffitímana sem að
formenn stjórnarandstöðunnar hafa setið og plottað, að sundrungin
er mikil og erfitt að sjá að þau muni ná saman. Ég get alveg skilið
gremju vinstri flokkanna ásamt Frjálslyndum enda hefur árangur
þeirra ekki verið upp á marga fiska fyrir utan fyrrnefndar
tilraunir til eyðileggingar starfssemi. Við alla þá umræðu um
sundrung þá hefur komið upp sá valkostur að Vinstri Grænir og
Sjálfstæðisflokkur fari að stinga saman nefjum og mynda
ríkisstjórn. Fyrir mér er þetta versti kostur sem að ég get hugsað
mér enda er ég að tala um tvo mestu afturhaldsflokkana á Íslandi.
Gott dæmi um það hvað Sjálfstæðisflokkinn varðar er nýlegar
breytingar fjármálaráðherra á umhverfi viðskiptalífsins þar sem
fyrirtækjum er settar þröngar skorður hvað uppgjör í erlendri mynt
varðar. Þessir flokkar eru að mínu mati holdgervi íhaldsins og
þykir mér það óhugsandi að búa heima á Íslandi við stjórn þeirra.
Ríkisstjórn Framsóknar og Sjálfstæðisflokksins hefur gengið vel
enda hefur Framsókn getað haft meiri áhrif á Sjálfstæðisflokkinn
til hins betra. Þeir hafa komið málefnum í gegn og veitt
sjálfstæðismönnum mikið aðhald. Ég styð því frekar áframhaldandi
ríkisstjórn þeirra með nokkrum mannabreytingum þó.
Samfylkingin er eitt mesta klúður í sögu Íslands eða allt
frá árinu 1904 er við fengum heimastjórn. Saman kominn í einn flokk
er hjörð manna og kvenna sem að tala út og suður og enginn virðist
vera smmála um neitt innan flokksins. Þannig kemur það allavega mér
fyrir sjónir sérstaklega þegar þingmenn flokksins eru að deila í
fjölmiðlum, Ingibjörg segir eitt og Össur annað. Fyrir nokkru
tók Ingibjörg Sólrún við sem formaður flokksins og síðan þá hefur
hann bara legið niður á við í fylgi. Undir forystu Össurar
Skarphéðins þá vann flokkurinn stórsigur í seinustu kosningum með
um 30 % fylgi. Allt lék í ljúfri lund og mikið gekk upp hjá
Samfylkingunni. Þess vegna er mér alveg fyrirmunað að skilja
afhverju flokksmenn sáu sig knúna til að skipta um forystu. Þeir
fengu valkost um öryggi og staðfestu með Össur en um leið valkost
um ótrúverðuleika og óöryggi með Ingibjörgu. Eftir að hún steig úr
stóli borgarstjóra eftir að hafa í
sveitarstjórnarkosningunum 2002 ítrekað sagt að hún væri ekki á
leiðinni á þing og svo tekið algjöra U-beygju og svikið öll loforð
um áframhaldandi setu sem borgarstjóri, þá missti hún allan
trúverðuleikann sem hún hafði fyrir. Fyrir mér kom hún fram sem
sterkur og heillandi stjórnmálakona sem ég hreyfst mikið af en
þegar fólk er svona yfirlýsingaglatt og svo svíkja þær yfirlýsingar
þá missi ég áhugann. Það er einmitt það sem að virðist vera að
gerast núna fyrir Samfylkinguna að´Ingibjörg er að draga niður
flokkinn og það mikla fylgi og sá mikli meðbyr sem flokkurinn hafði
í seinustu kosningum er farinn lengst upp til fjalla og kemur ekki
aftur að mínu mati. Ítarleg naflaskoðun er eitthvað sem að þeim
veitir ekki af og eru þau ekki ein um það.
Ég get ekki setið hér og gagnrýnt aðra flokka án þess að
gagnrýna minn eigin flokk einnig. Sá veruleiki virðist vera að koma
í ljós að versta útreið sem minn gamli flokkur er að fá er að vera
að veruleika. Ég hef ekki tekið mikið þátt í stjórnmálastarfi innan
flokksins og ætti kannski ekki að vera að segja mikið en fyrir mér
er að myndast klíka manna og kvenna sem að vill hafa þennan flokk
út af fyrir sig. Mér finnst flokkurinn hafa lokast og ekki verið
eins opinn og skemmtilegur eins og alvöru félagshyggju og samvinnu
flokkur á að vera. Á sínum tíma voru öll Samvinnufélög og
Ungmennafélög hluti af flokknum og er mikilvægt að líta aðeins til
baka og sjá hvað hefur farið úrskeiðis. Að mínu mati hefur það stór
áhrif hversu harkalega og ómálefnalega Vinstri Grænir hafa gagnrýnt
flokkinn á tímum þar sem að hægsæld og velferð hefur aldrei verið
betri. Það vil ég þakka mínum flokki og því samstarfi sem hann
hefur átt við Sjálfstæðismenn. Framsóknarmenn þurfa að fara í mikla
endurskoðun og öll klíkumyndun þarf að hverfa og núna er mál að
sinna að fylgja sér að baki flokksstjórnar og vinna saman að því að
endurreisa flokkinn til fyrri frægðar og velferðar.
Að lokum vil ég segja að þessi pistill minn er eingöngu
skrifaður fyrir góðan og mætan sjálfstæðismann enda gat ég ekki
setið á mér eftir að hafa verið búinn að LOFA pólitískum pistil. Þá
hefði trúverðugleiki minn fokið út í veður og vind
. Það er
komið að þér Pétur Ottesen að koma með svör á móti og endilega
vertu gagnrýninn í þínum kommentum hehehehe.
Kær kveðja frá Odense. Lengi lifi Framsóknarflokkurinn
Haukur Logi Jóhannsson, stjórnmálafræðingur